<شب نشین تو شدم

شب زدگی
۱۳۸٦/۱/۳۱
تنها جراحت پايدار،جراحت رنجی است که از متحول نشدن خود می بريم.

اگر خیلی وقته ننوشتم برای اینه که:

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز

                                                       ورنه در مجلس رندان خبری نیست که نیست .

از چی بنویسم؟از اینکه وقتی مادرم کبودی پام را دید پرسید این چیه و من به دروغ گفتم یکی از دوستام محکم زده روی پام و اون هم کلی عصبانی شد که عجب آدمی بوده بگو کیه که من بهش زنگ بزنم بگم این دیگه چیه شوخی بوده؟

چرا دروغ؟؟؟

اخه کی باورش میشه اگر بگم کسی که لقب دوست پسر بهش دادم  و با همهُ اذیت ها و بی محلی ها و حتی توهین و مسخره کردن هاش بازم نسبت بهش وفادار موندم آخرش بهم لقب داد ....... و با کمربندش این کبودی را درست کرد؟!!!!!!!!!اسفناک تر اینکه حتی به زبان هم عذر خواهی نکرد !!!!!!!!!!!!!!!

شاید بعد از بلای قبلی سزای دوست داشتن چندین سالم این بود؟شاید هم معرفت پسرها بیشتر از این نیست !!!!!نمی دانم ،فقط می دونم این کبودی  هم داره کم کم از روی پام محو میشه ولی زخم دلم چی؟کاری که با احساسم کرد چی؟

شاید وقتی امید را ازم گرفت اصلا فکر نکرد که این تنها  چیزی است که دارم

به هر حال

من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را      

                                         به یک پرواز بی هنگام ،کردم مبتلا خود را

نه دستی داشتم بر سر،نه پایی داشتم در گل

                                        به دست خویش کردم ،این چنین بی دست و پا خود را

چنان از طرح ناپسند خود گریزانم     

                                    که گر دستم دهد از خویش هم سازم جدا خود را

پرنیا

[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]